Niemieckie oddziały pancerne wtargnęły dziś o 17:15 do Warszawy. 

- Uzupełniający komunikat Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu (OKW), piątek 8 września 1939 roku

W ciągu ośmiu dni wojny stolica państwa polskie stała się miastem frontowym. Oddziały niemieckiej 4 Dywizji Pancernej, generała Reinhardta po zajęciu Grójca, Radziejowic, Nadarzyna, Raszyna, Piaseczna i Pruszkowa w godzinach popołudniowych pojawiły się na przedmieściach Warszawy.

Tak błyskawiczne osiągnięcie stolicy atakowane państwa było niespodzianką nawet dla samych Niemców, toteż nie spodziewali się zastać miasta przygotowanego do obrony. Dowódca XVI Korpusu Armijnego generał Höpner liczył na zdobycie Warszawy z marszu siłami pancerniaków generała Reinhardta (nawiasem mówiąc niezwykle doświadczonych już w walce po zaciętych bitwach pod Mokrą czy Borową Górą). Rzeczywistość okazała się zupełnie inna. Czołgi 4 Dywizji Pancernej, które pojawiły się po godzinie 17 na Ochocie przywitał celny ogień żołnierzy kompanii porucznika Kazimierza Orłowskiego, w wyniku którego uszkodzeń doznały trzy pojazdy. Niemcy wycofali się i ze względu na zapadający zmrok nie podjęli już tego dnia prób forsowania polskiej obrony. Prawdziwy szturm przygotowywany był na dzień następny. Mimo to o godzinie 21:00 kwatera dowódcy niemieckiej Grupy Armii Południe, generała von Rundstedta donosi o zdobyciu Warszawy. 

9 września po 45-minutowym ostrzale artyleryjskim pozycji obrońców do ataku ruszyły jednostki 4 Dywizji Pancernej, wsparte przez elementy 13 Dywizji Zmotoryzowanej, by urzeczywistnić podane wcześniej informacje o zdobyciu polskiej stolicy. Zacięte walki rozgorzały o ulice warszawskich dzielnic Woli i Ochoty: Grójecką, Częstochowską, Żwirki i Wigury, narożnik Al. Niepodległości i Ursynowskiej czy Wolską. Na głównym kierunku niemieckiego natarcia bronił się 40 pułk piechoty Dzieci Lwowa (bez I batalionu) dowodzony przez podpułkownika Józefa Kalandyka i II batalion 41 pułku strzelców suwalskich pod dowództwem majora Romana Kaniowskiego-Zagłoby. Najbardziej krwawe walki stoczono tego dnia o pozycje polskie przy ulicy Grójeckiej, gdzie obroną dowodził gruziński oficer – major Artemirsz Aroniszydze.

Przy ulicy Wolskiej – głównej arterii wylotowej na zachód, niemieckie czołgi zostały przez polskich żołnierzy wciągnięte w pułapkę. Kiedy kolumna niemieckich pojazdów pancernych przedarła się w rejon cmentarza katolickiego, żołnierze porucznika Zdzisława Pacak-Kuźmińskiego podpalili zawartość 100 beczek terpentyny, którą wcześniej wylali na ulicę.

Na z góry umówiony sygnał trąbki rozpętała się nawałnica ognia na niemiecką kolumnę. W ogniu wyskakiwali żołnierze niemieccy z samochodów, lecz w wąskiej ulicy nie mogli znaleźć ukrycia. (...) Płonęły niemieckie czołgi i pojazdy. Zamieszanie u zaskoczonego przeciwnika było tak zupełne, że nadjeżdżające z tyłu pojazdy wjeżdżały na chodniku, uniemożliwiając swym poprzednikom wycofanie się. – wspominał pułkownik Marian Porwit, dowódca Odcinka Zachodniego Obrony Warszawy.

Niemiecki szturm załamał się. Podobnie jak próba obejścia polskiej obrony, podjęta następnego dnia poprzez atak na ulicę Rakowiecką czy natarcie na Powązki czy Blizny. W walkach na przedmieściach Warszawy niemiecka 4 Dywizja Pancerna straciła 63 czołgi i pojazdy pancerne, przez co niemal całkowicie utraciła możliwość prowadzenia akcji zaczepnych. Wkrótce później pancerniacy generała Reinhardta zostali wycofani w rejon Sochaczewa, gdzie przystąpili do walki ze zgrupowaniem polskich armii, podejmujących natarcie na skrzydło niemieckiej 8 Armii nad Bzurą. Warszawa natomiast szykowała się do oblężenia…